Δευτέρα 22 Φεβρουαρίου 2010

Αν υπήρχε νερό..

The age of innocence.. ή όχι και τόσο

Μου θυμίζει πολύ έντονα τα νιάτα μου και τη φοιτητική μου ζωή, την οποία πρέπει να αποχαιρετήσω σε ένα μήνα..επισήμως πλέον!
Σας το αφιερώνω γιατί μαζί σας πέρασα αυτά τα .. χρόνια (ξέρετε εσείς πόσα είναι)!

Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010

Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010

Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2010

Μία φιλόλογος - παιδαγωγός γεννήθηκε

Η Μπλουμ δίνει συγχαρητήρια στην Μόνικα για την επιτυχία της στο μάθημα των αρχαίων. Ο Κανδαυλης έβαλε το χέρι του. Καιρός να ψάξει η παρέα για νέα συνολάκια. Στις 17 Μαρτίου παίζει ορκωμοσία.
Πι ες: Η Μπλουμ θα κρατήσει τα βιβλία του Πλάτωνα και του Ηροδοτου (τον τόνο βάλτε τον όπου πρέπει). Θα τα διαβάσει έπειτα από την δική της ορκωμοσία..

Cap ou pas cap?



Πάντα θεωρούσα τις ερωτήσεις του τύπου ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι, το αγαπημένο σου βιβλίο ή η αγαπημένη σου ταινία περιοριστικές, άδικες και δύσκολες να τις απαντήσεις! Όσον αφορά σ' έμενα τουλάχιστον δεν μπορούσα ποτέ να δώσω μια απόλυτα αληθινή και γρήγορη απάντηση! Αν το σκεφτόμουν ένα 3ωρο μπορεί..Μέχρι που είδα αυτή την ταινία: Jeux d' enfants! Από την πρώτη στιγμή η απάντηση ήταν μία και μοναδική και δεν έχει αλλάξει εδώ και 6 χρόνια! Δύο παιδιά-έφηβοι-ενήλικες που προκαλούσαν το ένα το άλλο σε διάφορες τρέλες από τα 5 μέχρι τα 35 τους με τη βοήθεια ενός κουτιού - "το παιχνίδι τους" - και της ερώτησης cap ou pas cap?! Ξεκίνησε σαν παιδική αταξία, έγινε εφηβική τρέλα και κατέληξε διαστροφή! Δεν σταμάτησαν ποτέ να επεμβαίνουν και να επηρρεάζουν ο ένας τη ζωή του άλλου μ' αυτό το μαραφέτι, αλλά και να δηλώνουν ότι είναι ασταμάτητα, αθεράπευτα, αλόγιστα ερωτευμένοι! Και με ένα τέλος ανατριχιαστικό που σε κάνει όμως να θέλεις να το ζήσεις παρά την τραγικότητά του!
Κατέληξα στο ότι δεν έχει καμία σημασία πόσο ακριβή παραγωγή είναι μια ταινία, ποιοι διάσημοι ηθοποιοί παίζουν ή ποιος είναι ο σκηνοθέτης για να χαρακτηριστεί καλή ή για να γίνει αγαπημένη σου μια ταινία! Για το πρώτο σημασία ίσως έχει το ταλέντο των ηθοποιών, η έμπνευση του σκηνοθέτη, το καλογραμμένο σενάριο και ότι κάτι έχει να πει! Για το δεύτερο σημασία έχει τι νιώθεις, πού σε ταξιδεύει και πόσο ταυτίζεσαι μ' αυτήν! Όλα αυτά τα ένιωσα κατά τη διάρκεια της εν λόγω ταινίας, που σε κάνει να νιώθεις ότι εκπληρώνεις τα πιο ανείπωτα όνειρά σου! Και παρόλο που ξέρετε πως όταν παρακολουθώ κάτι θέλω απόλυτη ησυχία, να μην ακούγεται κιχ, σ' αυτήν την περίπτωση και πόλεμος να γινόταν εγώ δεν θα κουνιόμουν! Προσηλωμένη και τελείως μαγεμένη το μόνο που κουνιόταν ήταν η καρδιά μου ανάλογα με την ένταση της κάθε σκηνής και το χέρι μου για να σκουπίσει κάνα δάκρυ!
Δεν μπορείς εύκολα και άμεσα να συνειδητοποιήσεις πόσο σ' έχει επηρέασει μια ταινία παρά μόνο μετά από καιρό! Όταν έχουν περάσει χρόνια και έχει μείνει ανεξίτηλη στο μυαλό σου και επιθυμείς να τη δεις μια-δυο φορές ακόμα με το ίδιο πάθος!Και τρεις και τέσσερις...

Τελικά ακολουθείς την καρδιά σου με οποιοδήποτε τίμημα, πας κι ας σου βγει και σε κακό, κι ας προκαλέσεις κακό ή επιστρατεύεις τη λογική, τον εγωισμό σου, κάθεσαι στ' αυγά σου και είσαι safe?

Τελικά cap ou pas cap?



ps: Πού αλλού θα μπορούσε να είναι γυρισμένη, μα στο Παρίσι..

the hallway: quarter-life crises

Θυμάστε εκείνο το πόστ που είχα κάνει παλιότερα για μια ταινία της Miranda July;

Η Μιράντα λοιπόν είναι μια τρομερή καλλιτέχνης -ηθοποιός,συγγραφέας,φιλμ μέικερ- που έκανε κι αυτό το installation για την Διεθνή Τριενάλε Σύγχρονης Τέχνης στη Γιοκοχάμα της Ιαπωνίας το 2008. Ο διάδρομος είναι σαν διαλογισμός, οι προσδοκίες, ελπίδες και την πραγματικότητα της ζωής.

Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2010

Sweet Disposition

a moment, a love
a dream, a laugh
a kiss, a cry
our rights, our wrongs
a moment, a love
a dream, a laugh
a moment, a love
a dream, a laugh






Πέρασα πολύ όμορφα το Σαββατοκύριακο! Έτσι δυο μέρες όλοι μαζί, χωρίς άγχος, διαβάσματα, δουλεία &προβλήματα. Μακάρι το ζόρι μας να ήταν πάντα ότι δεν έχει καλαμαράκια τηγανιτά και ότι ο Τρόμος δεν έχει περούκα... Λίγο φοιτητική ξενοιασιά θέλω. Λίγο αραλίκι. Καφέδες κ ποτά κ θεωρίες ατελείωτες.Και κουβέντα στην κουβέντα να κοιμόμαστε μαζί. Να χτυπάει το κουδούνι και να μην πιστεύω πως είναι ο ταχυδρόμος αλλά κάποιους για μένα. Τι ωραία να έχει ζωή το σπίτι...Ένας την σκούπα, ένας τα χαλιά, ένας τους καφέδες και όλα στην θέση τους. Θα γίνω γραφική αν και είναι γνωστό πως η γραφικότητα κι εγώ ούτε καλημέρα δεν λέμε, αλλά πολύ μας αγαπώ.

Κυριακή 14 Φεβρουαρίου 2010

Γίνε σήμερα ότι θες! Έχουμε πάρτυ!!!






Director: Vasilis Katsoupis aka dipyadeep
DoP: Giorgos Kokkalis
Agency: Tribe
CR: Grigoris Moumouris
Copy: Antonis Papathe
odoulou

Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010